Grunty pod tynki i farby – dlaczego są niezbędne?

Gruntowanie ścian

Gruntowanie powierzchni przed tynkowaniem i malowaniem to etap często pomijany przez nieświadomych wykonawców, a błąd ten prowadzi do poważnych problemów, takich jak odspajanie się tynków, nierównomierne krycie farb czy przedwczesna degradacja wykończenia. Grunty to specjalistyczne preparaty, które przygotowują podłoże do przyjęcia kolejnych warstw materiałów wykończeniowych, regulują jego chłonność, wzmacniają słabe powierzchnie i poprawiają przyczepność. Profesjonalne wykonanie prac budowlanych i wykończeniowych bez gruntowania jest praktycznie niemożliwe, a oszczędność na tym etapie prowadzi do wielokrotnie wyższych kosztów napraw i poprawek. W tym przewodniku dowiesz się, jakie funkcje pełnią różne rodzaje gruntów, kiedy i gdzie powinny być stosowane, jak je prawidłowo aplikować oraz dlaczego są absolutnie niezbędnym elementem każdej profesjonalnej pracy wykończeniowej, pozwalającym uzyskać trwałe i estetyczne efekty.

Podstawowe funkcje i zadania preparatów gruntujących

Regulacja chłonności podłoża to najważniejsza funkcja preparatów gruntujących, która ma bezpośredni wpływ na jakość nakładanych później warstw. Niezagruntowane podłoża o wysokiej chłonności, takie jak świeże tynki cementowe, gazobetonowe bloczki czy suche gipsy, intensywnie wciągają wodę z zapraw tynkarskich i farb. Prowadzi to do zbyt szybkiego odwodnienia materiału wykończeniowego, co uniemożliwia właściwy proces wiązania cementu czy równomierne rozłożenie pigmentów farby. Grunt tworzy barierę regulującą prędkość wnikania wody w podłoże, zapewniając optymalne warunki do twardnienia tynków i schnięcia farb.

Wzmacnianie słabych i pylących powierzchni stanowi drugą kluczową funkcję gruntów głęboko penetrujących. Stare tynki, szpachlowane gipsem powierzchnie czy betonowe podłoża często mają osłabioną warstwę wierzchnią, która kruszy się i pyli przy dotknięciu. Nakładanie na takie podłoże tynku czy farby bez wcześniejszego wzmocnienia prowadzi do ich późniejszego odspajania wraz z osłabioną warstwą powierzchniową. Grunt penetrując głęboko w strukturę materiału skleja luźne cząstki, tworząc wytrzymałą warstwę nośną zdolną do utrzymania kolejnych powłok wykończeniowych.

Poprawa przyczepności między warstwami to trzecie fundamentalne zadanie gruntów. Gładkie, nieprzepuszczalne powierzchnie betonowe czy stare lakierowane powierzchnie nie oferują dobrej przyczepności dla nowych materiałów. Specjalistyczne grunty przyczepnościowe zawierają drobne ziarna kwarcu lub inne wypełniacze tworzące na powierzchni chropowatość mechaniczną. Ta szorstkość daje kolejnej warstwie tynku czy farby lepsze zakotwiczenie fizyczne. Dodatkowo składniki chemiczne gruntu tworzą mostek chemiczny między podłożem a nakładanym materiałem, zwiększając siłę wiązania na poziomie molekularnym.

Zabezpieczenie przed przebarwieniami i wypłukiwaniem substancji z podłoża to dodatkowa funkcja niektórych gruntów izolacyjnych. Drewno zawiera taniny mogą przebarwić jasne farby, stare tynki czasem zawierają sole wytrącające się na powierzchni w postaci wykwitów, a świeże tynki cementowe są silnie zasadowe. Grunty izolacyjne blokują migrację tych substancji do warstw wykończeniowych, zapobiegając plamom, przebarwieniom i degradacji powłok malarskich. Bez takiej izolacji nawet wielokrotne przemalowanie nie rozwiąże problemu, ponieważ substancje szkodliwe będą stale przenikać przez kolejne warstwy farby.

Rodzaje gruntów i ich specyficzne zastosowania

Grunty głęboko penetrujące przeznaczone są do silnie nasiąkliwych podłóż, takich jak beton komórkowy, cegły ceramiczne, suche tynki gipsowe i cementowe. Mają rzadką konsystencję i małe cząsteczki aktywnych substancji, co pozwala im wnikać głęboko w strukturę materiału. Penetrują na głębokość od kilku milimetrów do nawet kilku centymetrów, wiążąc i wzmacniając warstwę przypowierzchniową. Stosuje się je zawsze przed tynkowaniem nowych murów oraz przed pierwszym malowaniem świeżych tynków. Czas schnięcia wynosi od dwóch do sześciu godzin, po czym można kontynuować prace wykończeniowe.

Grunty uniwersalne to preparaty o średniej penetracji i umiarkowanym działaniu, które sprawdzają się w większości standardowych zastosowań. Nadają się zarówno pod tynki, jak i farby, na różne rodzaje podłóż o przeciętnej chłonności. Ich zaletą jest wszechstronność i wygoda, ponieważ jeden produkt może być używany na różnych etapach prac wykończeniowych. Grunty uniwersalne są często wybierane w budownictwie mieszkaniowym, gdzie nie występują specyficzne problemy wymagające dedykowanych rozwiązań. Cena jest zazwyczaj niższa niż wyspecjalizowanych gruntów, co czyni je atrakcyjnymi ekonomicznie.

Grunty przyczepnościowe zawierają wypełniacze mineralne tworzące szorstką powierzchnię i stosowane są na gładkich, słabo chłonnych podłożach. Idealnie sprawdzają się na betonach konstrukcyjnych, starych płytkach glazurowych, powierzchniach lakierowanych czy metalowych elementach przed otynkowaniem. Zawierają często żywice akrylowe lub dyspersyjne zwiększające adhezję chemiczną. Po wyschnięciu tworzą chropowatą warstwę przypominającą piaszczysty papier ścierny. Tynki i masy wyrównawcze nakładane na taki grunt mają doskonałe zakotwiczenie mechaniczne i nie odspajają się nawet przy dużych obciążeniach.

Grunty izolacyjne blokujące służą do odcinania problemowych podłóż od warstw wykończeniowych. Stosuje się je na powierzchniach zawierających substancje mogące migrować do farby, takich jak taniny w drewnie, nikotyna na ścianach w pomieszczeniach palaczy, plamy po zalaniach czy sole budowlane. Zawierają żywice syntetyczne tworzące nieprzepuszczalną barierę. Grunty te mają gęstą konsystencję i są białe lub lekko zabarwione. Nakłada się je zazwyczaj w dwóch warstwach dla zapewnienia pełnej izolacji. Cena jest wyższa niż standardowych gruntów, ale eliminują problemy niemożliwe do rozwiązania innymi metodami.

Gruntowanie przed nałożeniem tynków wewnętrznych i zewnętrznych

Świeże mury z cegły ceramicznej wymagają obfitego gruntowania przed tynkowaniem ze względu na wysoką chłonność tego materiału. Cegła może wciągnąć wodę z zaprawy tynkarskiej w ciągu kilkunastu minut, pozostawiając zbyt mało wilgoci do właściwego procesu wiązania cementu. Grunt głęboko penetrujący nakłada się szczotkę lub wałek, dbając o dokładne pokrycie całej powierzchni włącznie z fugami. W przypadku bardzo chłonnych cegieł może być konieczne podwójne gruntowanie z przerwą na wyschnięcie pierwszej warstwy. Zagruntowany mur ma równomierną, nieznacznie ciemniejszą barwę i nie pyli przy dotknięciu.

Bloczki z betonu komórkowego stanowią jedno z najbardziej chłonnych podłóż budowlanych, wymagające szczególnie starannego gruntowania. Struktura komórkowa tego materiału działa jak gąbka, bardzo szybko wciągając wodę. Bez gruntowania tynk naniesiony na gazobetonową ścianę szybko traci wilgoć, kurczy się i pęka już podczas nanoszenia. Grunt penetrujący musi zostać nałożony równomiernie na całą powierzchnię ściany. Po wyschnięciu gruntu, co trwa około czterech do sześciu godzin, można przystąpić do tynkowania. Producenci bloczków zawsze zalecają stosowanie gruntów, co jest warunkiem zachowania gwarancji na system ścian.

Podłoża betonowe o gładkiej powierzchni wymagają stosowania gruntów przyczepnościowych przed tynkowaniem. Szalunki deskowe lub sklejkowe pozostawiają beton idealnie gładki, co utrudnia mechaniczne zakotwiczenie tynku. Dodatkowo beton jest mało chłonny, więc grunt głęboko penetrujący nie spełni tutaj swojej roli. Grunt przyczepnościowy zawierający ziarna kwarcu tworzy na betonie szorstką powierzchnię idealną pod tynk. Nakłada się go szczotką lub wałkiem, dbając o równomierne rozprowadzenie wraz z zawartymi w nim cząstkami mineralnymi. Po wyschnięciu powierzchnia przypomina piaszczysty papier ścierny i oferuje doskonałą przyczepność dla zapraw tynkarskich.

Elewacje zewnętrzne wymagają gruntowania preparatami odpornymi na warunki atmosferyczne i działanie mrozu. Grunty zewnętrzne zawierają składniki hydrofobowe ograniczające wnikanie wody w podłoże przy jednoczesnej paroprzepuszczalności. Przed nałożeniem tynków elewacyjnych ściany muszą być dokładnie zagruntowane, szczególnie w dolnych partiach narażonych na zalewanie wodą deszczową i podciąganie wilgoci. Grunt chroni podłoże przed przemarznięciem wilgoci, które mogłoby doprowadzić do uszkodzeń tynku podczas pierwszej zimy. Gruntowanie wykonuje się w suchą, bezwietrzną pogodę przy temperaturze od pięciu do dwudziestu pięciu stopni Celsjusza.

Przygotowanie powierzchni pod malowanie farbami

Świeże tynki gipsowe przed pierwszym malowaniem wymagają bezwzględnego zagruntowania ze względu na silną alkaliczność i wysoką chłonność. Gips w stanie świeżym intensywnie wciąga wodę z farby, powodując jej nierównomierne wysychanie i matowe plamy. Grunt wyrównuje chłonność powierzchni, pozwalając farbie równomiernie rozprowadzić pigmenty. Bez gruntowania pierwsza warstwa farby pełni rolę kosztownego gruntu, a dopiero druga warstwa daje właściwe krycie. Gruntowanie pozwala uzyskać pełne krycie już przy dwóch warstwach farby zamiast trzech czy czterech, co ostatecznie jest bardziej ekonomiczne.

Zaszpachlowane powierzchnie przed malowaniem muszą być zagruntowane dla wyrównania różnic w chłonności między tynkiem a masami szpachlowymi. Gładzie gipsowe i polimerowe mają inną strukturę i chłonność niż tynki, na których zostały nałożone. Malowanie bezpośrednio na taką powierzchnię prowadzi do efektu cieni, gdzie zaszpachlowane miejsca są widoczne przez różnice w odcieniu i połysku farby. Grunt tworzy jednolitą warstwę pośrednią o równomiernej chłonności, eliminując ten problem. Szczególnie ważne jest to przy stosowaniu farb satynowych i półmatowych, które bezlitośnie ujawniają wszelkie różnice w podłożu.

Stare, wielokrotnie malowane ściany przed ponownym malowaniem wymagają gruntowania dla związania pylących warstw starej farby. Z czasem farby tracą przyczepność, ich powierzchnia kreduje i kurzy się. Nałożenie świeżej farby na takie podłoże bez gruntowania powoduje, że nowa powłoka odspaja się wraz ze starą warstwą. Grunt głęboko penetrujący wnika w osłabione warstwy, wiążąc je i tworząc stabilne podłoże. W przypadku bardzo zniszczonych powierzchni może być konieczne mechaniczne usunięcie luźnych warstw farby szpachlą lub szczotką drucianą przed gruntowaniem.

Kolorowe ściany przed przemalowaniem na jasne odcienie wymagają zastosowania gruntu o właściwościach kryjących. Ciemne kolory przeświecają przez jasne farby nawet po kilku warstwach, generując ogromne zużycie materiału i pracochłonność. Białe grunty kryjące zawierają wypełniacze mineralne i pigmenty blokujące intensywne kolory podłoża. Jedna warstwa takiego gruntu pozwala uzyskać pełne krycie jasną farbą już w dwóch warstwach. Grunty kryjące dostępne są również w odcieniach szarych pod ciemne farby czy w kolorze zbliżonym do finalnej farby, co dodatkowo poprawia ekonomikę malowania.

Konsekwencje pominięcia etapu gruntowania

Odspajanie się tynków od podłoża to najpoważniejsza konsekwencja braku gruntowania przed tynkowaniem. Zaprawa tynkarska tracąc zbyt szybko wodę nie może odpowiednio związać się z murem. Początkowo tynk wydaje się dobrze trzymać, ale po kilku tygodniach lub miesiącach zaczyna brzmieć pusto przy opukiwaniu. Odspojone fragmenty stopniowo powiększają się, tynk łuszczy i odpada płatami. Naprawa wymaga skucia całego odspojnego obszaru i ponownego otynkowania, co generuje koszty wielokrotnie wyższe niż cena zaoszczędzonego gruntu. W skrajnych przypadkach konieczne jest skucie tynków z całych ścian.

Pękanie i kruszenie się tynków jest bezpośrednim skutkiem zbyt szybkiego oddawania wody przez niezagruntowane, chłonne podłoże. Zaprawa odwodniona przed pełnym związaniem cementu nie osiąga odpowiedniej wytrzymałości i elastyczności. Powstają liczne pęknięcia skurczowe tworzące charakterystyczną siatkę rys. Tynk staje się kruchy, łatwo ulega uszkodzeniom mechanicznym i wymaga kosztownej renowacji. Szczególnie podatne na ten problem są tynki cementowe na cegle ceramicznej i betonie komórkowym, które bez gruntowania praktycznie zawsze ulegają spękaniu.

Nierównomierne krycie i plamy na malowanych powierzchniach to typowy efekt malowania bez gruntowania. Farba nakładana na niezagruntowane podłoże o różnej chłonności wysycha z różną prędkością, powodując niejednorodne rozmieszczenie pigmentów. Powstają matowe plamy, smugi, różnice w odcieniu widoczne szczególnie przy świetle bocznym. Problem nasila się przy stosowaniu farb satynowych i półmatowych, które bezlitośnie ujawniają wszelkie niedoskonałości podłoża. Próby poprawienia sytuacji kolejnymi warstwami farby zazwyczaj nie pomagają, ponieważ problem tkwi w nieprawidłowym podłożu, nie w samej farbie.

Przedwczesna degradacja powłok malarskich objawia się kredowaniem, łuszczeniem i odpadaniem farby już po kilku miesiącach lub latach. Farba nałożona na pylące, niewzmocnione podłoże nie ma odpowiedniego podłoża do zakotwiczenia. Wraz z osłabioną warstwą tynku czy starej farby zaczyna odspajać się i odpadać. W pomieszczeniach wilgotnych, takich jak łazienki i kuchnie, problem jest szczególnie dotkliwy. Próby przemalowania bez usunięcia przyczyny problemu prowadzą tylko do przejściowej poprawy, po której degradacja powraca z jeszcze większą intensywnością. Właściwa naprawa wymaga usunięcia wszystkich luźnych warstw i zagruntowania podłoża przed ponownym malowaniem.

Właściwa technika nakładania gruntów

Przygotowanie powierzchni przed gruntowaniem wymaga dokładnego oczyszczenia z kurzu, brudu, tłuszczów i luźnych cząstek materiału. Świeże mury odkurza się szczotką lub sprężonym powietrzem, usuwając pył budowlany osiadający podczas murowania. Powierzchnie przed malowaniem zmywa się wilgotną szmatką, usuwając kurz i paprochy. Tłuste plamy, na przykład w kuchniach, należy zmyć detergentem i dokładnie wypłukać wodą. Luźne fragmenty starej farby czy tynku usuwa się szpachlą lub szczotką drucianą. Grunt nakładany na zabrudzone powierzchnie nie spełni swojej funkcji, ponieważ zamiast penetrować podłoże, zwiąże się z warstwą zanieczyszczeń.

Technika nakładania gruntu zależy od jego typu i rodzaju powierzchni. Grunty głęboko penetrujące najlepiej nakładać szczotką, która wciera preparat w pory i nierówności podłoża, zapewniając maksymalną penetrację. Wałek sprawdza się na dużych, równych powierzchniach, pozwalając na szybką aplikację, choć penetracja może być nieco płytsza. W trudno dostępnych miejscach, takich jak narożniki czy przestrzenie za grzejnikami, pomocny jest pędzel. Niektóre grunty można nakładać natryskowym pistoletem, co znacząco przyspiesza pracę na dużych powierzchniach elewacji. Niezależnie od metody kluczowe jest równomierne pokrycie całej powierzchni bez przegapień.

Ilość nakładanego gruntu powinna być zgodna z zaleceniami producenta, zazwyczaj wynoszącymi od 100 do 200 mililitrów na metr kwadratowy. Zbyt cienka warstwa nie zapewni odpowiedniej penetracji i wzmocnienia, zbyt gruba będzie długo schnąć i może tworzyć błonkę utrudniającą przyczepność kolejnych warstw. Grunt powinien być równomiernie rozprowadzony bez tworzenia kałuż i nacieku. W przypadku bardzo chłonnych podłóż, gdzie pierwsza warstwa gruntu wsiąka niemal natychmiast, konieczne jest nałożenie drugiej warstwy po wyschnięciu pierwszej. Podwójne gruntowanie zapewnia pełne nasycenie struktury materiału i optymalne przygotowanie powierzchni.

Czas schnięcia gruntu przed kontynuowaniem prac wykończeniowych musi być przestrzegany zgodnie z instrukcją producenta. Typowo wynosi on od dwóch do sześciu godzin w temperaturze około dwudziestu stopni Celsjusza. W niższych temperaturach czas schnięcia wydłuża się, w wyższych może być krótszy. Grunt jest gotowy do dalszych prac, gdy przestał być lepki w dotyku i ma matową powierzchnię bez połysku wilgoci. Zbyt wczesne nakładanie tynku czy farby na niewyschnięty grunt prowadzi do jego rozmazywania i osłabienia działania. Równocześnie nie należy zwlekać dłużej niż 24 godziny po zagruntowaniu, ponieważ na powierzchni może osiadać kurz wymagający ponownego czyszczenia.

Dobór odpowiedniego gruntu do rodzaju podłoża

Podłoża mineralne, takie jak tynki cementowe, gipsowe, beton i cegła, wymagają gruntów na bazie dyspersji akrylowych lub silikonowych. Te grunty są kompatybilne chemicznie z mineralnymi materiałami budowlanymi i zapewniają optymalne warunki dla kolejnych warstw. Grunty akrylowe są uniwersalne i stosunkowo niedrogie, sprawdzają się w większości standardowych zastosowań wewnętrznych. Grunty silikonowe mają lepszą paroprzepuszczalność i hydrofobowość, co czyni je idealnymi na elewacje zewnętrzne. Przed zakupem należy sprawdzić na etykiecie, czy grunt jest przeznaczony do danego rodzaju podłoża.

Drewno i materiały drewnopochodne wymagają specjalistycznych gruntów izolujących taniny i żywice. Naturalne substancje zawarte w drewnie mają tendencję do migracji do warstw wykończeniowych, powodując żółte lub brązowe przebarwienia. Grunty do drewna zawierają żywice syntetyczne blokujące tę migrację. Przed malowaniem drewnianych elementów jasną farbą zawsze należy zastosować taki grunt izolacyjny. W przypadku drewna surowego dodatkowo konieczne może być zastosowanie impregnatu przeciwgrzybicznego przed gruntowaniem. Grunty do drewna często mają różowy lub pomarańczowy odcień ułatwiający kontrolę pokrycia powierzchni.

Metal wymaga gruntów antykorozyjnych zawierających inhibitory rdzy i tworzących barierę ochronną. Przed gruntowaniem metal musi być oczyszczony z rdzy, łuszczącej się farby i tłuszczów. Stosuje się szczotki druciane, papier ścierny lub środki chemiczne do odtłuszczania. Grunt nakłada się możliwie szybko po oczyszczeniu, aby zapobiec natychmiastowemu rozpoczęciu korozji. Grunty do metalu zawierają fosforany cynku, minium czy inne składniki pasywujące powierzchnię. Niektóre nowoczesne preparaty łączą funkcje gruntu i farby nawierzchniowej, eliminując konieczność aplikacji wielu warstw.

Stare, problematyczne powierzchnie z plamami, przebarwieniami czy solami wymagają gruntów izolacyjnych o wzmocnionym działaniu. Plamy po zalaniach, nikotyna, sadza czy wytrącone sole budowlane muszą zostać odcięte nieprzepuszczalną barierą przed malowaniem. Standardowe grunty nie poradzą sobie z takimi problemami. Specjalistyczne grunty izolacyjne tworzone na bazie żywic alkidowych lub shellaku skutecznie blokują przenikanie substancji problemowych. Nakłada się je w dwóch warstwach dla zapewnienia pełnej izolacji. Są znacznie droższe od zwykłych gruntów, ale stanowią jedyne skuteczne rozwiązanie w trudnych przypadkach, gdzie zwykłe gruntowanie i przemalowanie nie przynosi rezultatów.

Ekonomiczne uzasadnienie stosowania gruntów

Redukcja zużycia tynków i farb to bezpośrednia korzyść finansowa płynąca ze stosowania gruntów. Zagruntowana powierzchnia wymaga mniej warstw materiału wykończeniowego dla uzyskania pełnego krycia i odpowiedniej grubości. Farba na zagruntowanej ścianie może dać pełne krycie w dwóch warstwach, podczas gdy bez gruntowania potrzeba trzech lub czterech warstw. Koszt gruntu stanowi zazwyczaj od 10 do 20 procent ceny farby, ale pozwala zaoszczędzić od 30 do 50 procent jej zużycia. Podobnie przy tynkowaniu zagruntowane podłoże pozwala na równomierne rozprowadzenie zaprawy bez konieczności nakładania grubszych warstw kompensujących nierównomierną chłonność.

Przedłużenie żywotności wykończenia to długoterminowa korzyść ekonomiczna przewyższająca oszczędności na materiałach. Tynki i farby nałożone na zagruntowane podłoże zachowują przyczepność i estetyczny wygląd przez wiele lat dłużej niż wykonane bez gruntowania. Eliminacja problemów z odspajaniem, pękaniem czy plamami oznacza brak konieczności kosztownych napraw i przedwczesnego odświeżania powierzchni. Inwestycja w grunt zwraca się wielokrotnie przez wydłużenie okresów między remontami. Profesjonalni wykonawcy zawsze gruntują, ponieważ wiedzą, że oszczędność na tym etapie prowadzi do reklamacji i konieczności darmowych poprawek.

Oszczędność czasu pracy to kolejny aspekt ekonomiczny, szczególnie istotny przy zlecaniu prac profesjonalistom. Zagruntowane powierzchnie są łatwiejsze w obróbce, tynki i farby lepiej się rozsmarowują i równomiernie schnąć. Prace wykonywane są szybciej, z mniejszą liczbą poprawek i z pierwszego podejścia uzyskuje się zadowalający efekt. Przy płatności za roboczogodziny lub metr kwadratowy oszczędność na czasie pracy może być znacząca. Dodatkowo eliminacja problemów i konieczności powrotów do poprawek oszczędza czas zarówno wykonawcy, jak i inwestora, pozwalając szybciej zakończyć prace i wprowadzić się do wykończonych pomieszczeń.

Wartość rynkowa nieruchomości wzrasta przy profesjonalnym wykończeniu z zastosowaniem właściwej technologii, w tym gruntowania. Kupujący i rzeczoznawcy majątkowi doceniają staranne wykonanie prac budowlanych według sztuki. Brak widocznych defektów wykończenia, takich jak pęknięcia tynków, odspojenia czy plamy na ścianach, pozytywnie wpływa na postrzeganą wartość mieszkania czy domu. W przypadku sprzedaży nieruchomości różnica w cenie może wielokrotnie przekroczyć koszt właściwego wykonania wykończenia z gruntowaniem. Inwestycja w jakość materiałów i technologii zawsze się opłaca, szczególnie w perspektywie długoterminowej, gdzie liczy się trwałość i bezawaryjność wykończenia.

Gruntowanie powierzchni przed tynkowaniem i malowaniem to absolutnie niezbędny etap profesjonalnych prac wykończeniowych, którego pominięcie prowadzi do poważnych problemów i kosztownych napraw. Grunty regulują chłonność podłoża, wzmacniają słabe powierzchnie, poprawiają przyczepność między warstwami i zabezpieczają przed przebarwieniami, pełniąc kluczowe funkcje niemożliwe do uzyskania innymi metodami. Różne rodzaje podłóż wymagają dedykowanych typów gruntów, od głęboko penetrujących dla chłonnych powierzchni, przez przyczepność dla gładkich betonów, aż po izolacyjne dla problematycznych podłóż z plamami i solami. Właściwa technika aplikacji, przestrzeganie czasów schnięcia i dobór odpowiedniego gruntu do rodzaju materiału to podstawy skutecznego gruntowania. Choć stanowi dodatkowy koszt i wymaga czasu, stosowanie gruntów zwraca się wielokrotnie przez redukcję zużycia materiałów wykończeniowych, przedłużenie żywotności powłok i eliminację kosztownych problemów, czyniąc je nieodzownym elementem każdej profesjonalnej budowy i remontu.